บทที่ 236 ดอยล์

ลุคชำเลืองมองเข้าไปในห้อง มันเป็นห้องเล็กๆ ที่เรียงรายไปด้วยอุปกรณ์ทางการแพทย์ มีเสียงหน้าจอมอนิเตอร์ดังหึ่งๆ อยู่เบื้องหลัง บนเตียงมีผู้ป่วยนอนอยู่เพียงคนเดียว ไม่มีใครอื่นอยู่ในนั้น

ตรงโถงทางเดินสองฝั่งมีการ์ดแปดคนยืนขนาบอยู่ แต่ละคนยืนนิ่งราวกับกำแพงกล้ามเนื้อ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขาไม่วางตา

...